MY IRONMAN 70.3

31 augustus 2017

MY IRONMAN 70.3

Afgelopen weekend nam ik deel aan de Ironman 70.3 in het Oostenrijkse Zell am See. 

Wat een ervaring, wat een beleving!

Een klein jaar geleden zette ik deze wedstrijd op mijn planning. In 2015 nam ik deel aan de Ironman 70.3 in Exmoor (Engeland) en toen ik daar finishte wist ik het zeker: dit doe ik sowieso nog eens!

Vanwege trouw- en verhuisplannen moest ik er één zomer tussenlaten om een nieuwe poging te doen. Mijn tijd in 2015 was 5u37 en ik was vastberaden om ditmaal onder de 5u30 te gaan. Het verschil zat vooral in het fietsen. In Engeland was het een heuvelachtig parcours met enkele kleine Ardennen-achtige klimmetjes. Hoewel het fietstraject nu in het algemeen vlakker was zat er wel een pegel van 13km bergop in. Moeilijk in te schatten wat de impact daarvan zou zijn.

Maar zonder ambitie start ik niet graag aan een ‘project’ dus mijn doel werd die tijd verbeteren.

GAMETIME

Na alle voorbereidingen moet het natuurlijk nog altijd gebeuren op de dag zelf. Vol spanning stond ik dan ook klaar aan de start om het water in te duiken. Het zwemmen begon niet ideaal. Ik sprong in het water en mijn brilletje liep vol water. Gelukkig kon ik dit snel rechtzetten en beginnen aan de 1,9km. Die liepen goed maar het voelde zeker niet top. Dit is mijn beste discipline dus hier zat wel wat marge op. 

Na het traditionele gesukkel met mijn wetsuit kon ik met afgedroogde voeten en sokjes aan de 90 kilometer op de fiets beginnen. Van mijn verkenning wist ik dat de eerste 20km lichtjes golvend liepen tot aan de voet van de klim. Ik hoopte na 1u20 boven te komen omdat het nadien een lange afdaling was die gevolgd werd door een prachtige weg doorheen de vallei. Blij was ik dan ook als ik bovenkwam en mijn horloge 1u15 aangaf. Perfect op schema dacht ik. De volgende 60km nog rijden aan 30km/u gemiddeld en de vooropgestelde 3u15 fietstijd is perfect haalbaar.

Maar het liep een pak beter dan verwacht. Van op de top tot aan de start van het loopparcours reed ik niet 30 maar 40 gemiddeld. Hierdoor begon ik niet na 3u45 maar na 3u15 al aan het lopen. Plots werd de onmogelijk geachte 5u een realistische richttijd.

Gezien ik de laatste weken mijn benen enorm had gevoeld vreesde ik wel een weerslag tijdens de 21km lopen. Na 10km voelde ik logischerwijs de 4u sport die ik al in de benen had maar krampen of echte pijn had ik nergens. Nog 11km aan hetzelfde tempo blijven lopen en ik zou rond de 5u finishen. Ik had geen idee hoelang ik in de wisselzones had gezeten en had geen exacte tijdsindicaties onderweg dus wist niet hoe dicht ik zou kunnen eindigen. Wel besefte ik dat ik een veel beter resultaat ging neerzetten dan vooropgesteld. Een zeer overweldigende ervaring want tot 2x toe moest ik mijn tempo minderen omdat ik in ademnood kwam vanwege deze emoties. Een extreem euforisch gevoel dat me eerlijk gezegd niet gekend was tijdens het sporten. 

De laatste kilometers waren puur genieten, ik kon nog iets versnellen en solo de laatste rechte lijn ingaan. Een zee aan volk, het grote Ironmanlogo als einddoel en een schreeuwende trotse vrouw (zie video). Verbaasd en nog euforischer werd ik dan ook als ik op de tijdsaanduiding 4u55 zag staan.

De magische 5u waar ik ooit aan hoopte te komen op een vlakke wedstrijd zonder wind en waar alles perfect liep (eigenlijk dus mijn volgende doel) haalde ik nu al. Ook al kwam de winnaar al 50min eerder over de meet, het voelde aan als een overwinning. 

Een aanrader dus voor iedereen die van sport houdt.

Zet een doel. Train ervoor, doe wat je moet doen.
De beloning zal het meer dan waard zijn.

Graag wil ik mijn vrouw, familie en iedereen die ik het afgelopen jaar tot last was bedanken voor het geduld en het vertrouwen dat ze in mij gesteld hebben.

Wil jij ook een sportief doel bereiken? 

Ga er dan 100% voor.

Wil je dat ik mijn ervaring met je deel en je begeleid om dat doel te bereiken? Met veel plezier! Contacteer me gerust en samen kijken we naar jouw individuele mogelijkheden om zo je ultieme doel te bereiken.

Health in Progress

Website by